ayyıldız vekaletle kurban kampanyası
ayyıldız bir hafızın oldun

Din'den, Diyanet'ten, Dünya'dan Dini haberler


  • 03 Temmuz 2017, Pazartesi 12:20
İsmail Erdoğan

İsmail Erdoğan

SANAT İÇİN SAVAŞ

“ Sanat bir savaştır. Kişinin canıyla kanıyla, etiyle kemiğiyle girişeceği bir savaş. Çalışarak sürdüreceği bir savaş. Bir şeyi kötü ya da eksik söylemektense suskunluğu yeğlerim.” Jean François Millet

Savaş ve sanat kelimesinin aynı terkipte, hem de birbirini tamamlar vaziyette kullanılması, pek şık durmuyor olsa da, zamanın bizi getirdiği ya da bizim zamana yüklediğimiz şartlar itibariyle, sanat için savaşmayı göze almak gerekiyor.

Bizim neslimiz, sanatın, yemek kadar ihtiyaç, ekmek kadar da kutsal olduğu bilgisiyle yetiştirilmedi. Tam tersi sanatın, nemelazımcılığın parçası ve birincil ihtiyaçlar sonrası lüksün göstergesi kabûlüyle yetiştirildi. Bu kabulle de neslimiz, ne sanata yetişebildi, ne de sanatçı yetiştirebildi. Sanat hep göklerde kaldı ve yeryüzüne bir türlü indirilemedi.
Sanat daraltılmış, özgürlüğü alınmış, özgürlüğü elinden alındığı için de özgünlüğünü yitirmiş bir maverasızlıkla nefes aldı bu coğrafyada uzun zamandır. Ve bu soluksuzluk hala devam ediyor. Bu soluksuzluk içinde soluk almak için de bir savaşı göze almak gerekiyor. Uzun soluklu bir mücadelenin içine girerek, iltifatı da yalnız Allah’tan bekleyerek verilecek bu savaşın kutlu neferlere ihtiyacı var. Bu savaşta, dalga kıran vazifesi görerek, çığır açacak yiğitlere ihtiyaç var. Bugün, o yiğitlerden birine değineceğim. Bütün hayatını kelle koltukta yaşamış ve inancından ödün vermediği için başına gelmedik kalmamış, sürülmüş, kovulmuş, atılmış ama asla yılmamış ve dünyayı başına geçirmeye çalışanların başlarına dünyayı geçirmiş bir sanat savaşçısından söz açacağım. Söz açacağım çünkü, bu yazı bir başlangıç olacak inşallah. Uzun ve bitmeyen bir başlangıç.

Kimden mi bahsediyorum?

Tabi ki, İlhami Atalay’dan! Sanatkâr/savaşçı İlhami Atalay’dan.

O bir ressam. O bir desinatör. O bir dokuma ustası. Dahi derecesinde bir ressam olduğunu biliyordum ama halı dokuduğunu daha yeni öğrendim. (Ve bu bilgi bana, Sokrates’in “devlet yöneticilerinin dokumacılardan seçilmesi gerektiği” sözünü hatırlattı nedense.)

İlhami Atalay, resim sanatının ayarlarıyla oynayarak çığır açacak yetenekte birisi. Bunu da başarmış bugüne kadar ama bu bilinmiyor. Çirkinliğin revaç bulduğu ve hayatın bütün katmanlarına sızdığı bu çağda, değeri bilinmiyor İlhami Atalay’ın. Sonsuz güzelliğin peşinde bir ömür süren, hatta bir ömürde bir kaç ömür tüketen İlhami Atalay bilinmiyor bu topraklarda. Böyle giderse de bilinmeyecek. Ama bilinmeli. Bilmeli ve bildirmeli, sanatın modern çağ fedaisini. Bu çağda, modern sanata kendini kaptırmadan, geleneksel sanatların da tekrarlarla kendi üzerine kapandığı donma haline sırt çevirerek, yenilenerek sanat yapabilmenin imkanını ortaya koyan bu adamı bilmeli dünya. Sıfır kompleks, inancından aldığı güç ve bitmek bilmeyen enerjiyle sanat yapmanın ne idüğü ve nasılını ortaya koyan bu adamı bilmeli dünya. Sakalından taviz vermediği için istifa ederek izzetini kimseye çiğnetmeyeceğinin mesajını veren bu adamı bilmeli dünya.
İlhami Atalay, doğuştan bir yetenek. Kabiliyetin genlerine nakış nakış işlendiği ve o genlerden dışarıya şerha şerha çağladığı bir ressam. Allah’ın verdiğine ihanet ederek melek katledenlerden olmamak için melekelerinin sonuna kadar gitmiş, bu uğurda da hiçbir engel tanımamış bir isim. Akademide aldığı resim eğitimi sonrası, devlet bursuyla gittiği Almanya’da doktorasını tamamlamış. Döndüğünde ise, sırf inançlarından taviz vermediği için kabul görmemiş bir isim. Allah’a inandığı ve inancını sanatına, hem erek hem de azık kıldığı için düşünceleri de, eserleri de kabul görmemiş ve akademiden atılmış bir isim İlhami Atalay.

“Sanatı en iyi anlayanlar Allah’a en yakın olanlardır” cümlesinin sahibi, derviş meşrebli ve devrimci ruhlu ressam İlhami Atalay, altmış sekiz yaşında bugün ve hala dinamit gibi. Hâlâ, her sabah uyandığında dünyayı yeni baştan imar edecek bir dirilikle bakıyor dünyaya. “İki günü eşit olan zarardadır” hadisini kendine şiar edinmiş hazret ki, sanatı yenilenmek olarak tanımlıyor. Bu yüzden her doğan gün yeni bir imkan onun için. Dünyayı daha güzel bir yere taşımak için bir armağan her nefes. Dünyayı güzelleştirmek için bitmek bilmez bir hazine zaman/an. Bu özelliği onu kendini tekrar etmekten ve üzerine kapanarak kendinde kaybolmaktan korumuş her zaman. Hep yeni şeyler denemiş ve yeniliklerin peşinde olmuş bu yüzden.

Soyutla somut bir olmuş olmuş onun çalışmalarında. Fizikle metafizik el ele vermiş. Saplanıp kalma halini hiç yaşamamış. Hakikatin bütün veçhelerine olan talebi, onu varlığın bütün katmanlarında at koşturmaya itmiş. Fenomenler üzerinden ortaya koymamış ya da algılamamış dünyayı. Sanatın epistemik tarafını önemsemiş ve ontolojik boyutuna şapka çıkarmış. İnsanın serüvenindeki hiçbir boyutu açıkta bırakmadan çalışmış. Bıkmadan, usanmadan çalışmış. Bazen vazgeçer gibi olmuş ama kan pompalamış içerden bir şeyler ve yine, yeniden devam etmiş. Sanatçı kibrine prim vermeden, haddini bilerek ama hakkını da vererek devam etmiş. Hakkını almaya çalışan herkese haddini bildirerek devam etmiş.

Savaşmış yani. Sanatı için, inancı için savaşmış. Aslında dünyanın kurtuluşu için savaşmış. Bir kahraman gibi yaşamış İlhami Atalay. Bir kahraman gibi dolaşmış masalların arka sokaklarında. Süper kahramanların hikayelerine vücut vermiş kendisiyle. Allah’ı inkar edip Peygamberle alay etmeye kalkan birilerinin kafasına indirmiş gerekirse tabureyi. Korkmamış onların elli kişi olmasından. Gücünü dışarıdan değil içeriden almış çünkü. Adıyla müsemma olup, meleklerle omuz omuza yaşamış hayatı. İçinde bulunduğu anla, Adem babamız ve tüm gelecek zamanlar arasındaki bağı koparmadan yaşamış. Anın içinde saklı tüm geçmiş ve geleceğin dikotomisinde nefes almış ve oradan üflemiş eserlerine nefesini.

Ona bakınca ve tanıyınca onu, göreceğiniz en beliğ gerçek ise, Picasso’nun, Kandinsky’nin ulaşmaya ve oradan resim yapmaya çalıştıkları çocukluk safiyetidir. İnsanoğlunun mağara duvarlarına çizdiği bizon resimlerine ilham olan saflığıdır. Saflığı nisbetinde derinliğidir. Derin ve çalkantılı akademik geçmişine rağmen doğallığıdır. Tabiattan hiç vaz geçmeyişidir. İnsandan hiç kopmayışıdır(ki otuz yıl insanların ortasında resim yapmıştır). Allah’tan hiç ayrılmayışıdır. Ayrı bir mekan tanımıyla ondan uzak yaşamayışıdır. Çocukluğunda döşemelere resim çizerkenki hasbiliğidir. Babasının yaktığı bütün resimlerine rağmen yeniden, yeniden yapışıdır. “ Resim yap, resim yap, resim yap” deyişidir.

İlhami Atalay, savaşçı şairler gibi yaşamış, bilge kahramanlar gibi nefes almış bir sanatçıdır. Hâlâ da nefes almaktadır. Hâlâ talip olanlara nefes üflemektedir. Ve onun açtığı yol, yeni kahramanlarını beklemektedir. Yeni savaşçılarını beklemektedir bu yol. Bu yol sanatın yoludur. Bu yol salâhın yoludur. Bu yol salihlerin yoludur.

Baki selamlar!


MAKALEYE YORUM YAZIN

Dikkat! Suç teşkil edecek, yasadışı, tehditkar, rahatsız edici, hakaret ve küfür içeren, aşağılayıcı, küçük düşürücü, kaba, pornografik, ahlaka aykırı, kişilik haklarına zarar verici ya da benzeri niteliklerde içeriklerden doğan her türlü mali, hukuki, cezai, idari sorumluluk içeriği gönderen Üye/Üyeler’e aittir.


NAMAZ VAKİTLERİ
ANKET

Yeni İnternet Sitemizi Beğendiniz mi?

yukarı çık